Nel vècio Rión dei Filipìni, Verona, ‘n ‘ncóntro, tùto veronese.

L’è sta, ‘l séte de setèmbre dómìladìsdòto, che Léopoldo – maestro ‘n fàto de cusìna veronese, augusto titolàr del Réstorante “Al Bersagliere”, Verona, e autór del straórdenàrio libro de ricéte veronesi, dal titolo “Il gusto della Memoria” – l’a ospità, dàle òto de séra, ‘n avanti, cónossènti, amìssi – fra questi, ghe ç’éra ànca mi – e càpi de organizassióni veronesi, ‘spiràde àle tradissióni scalìzere… Bèn rapresentàde, le Confraternite “del Bòn Cuciàr”, “del Radècio rósso de Verona” e “de le Èrbe spóntàne e de la Pissòta”. Straórdenària l’è sta la visita del Papà del Gnòco, figura éssensiàl del Carnevàl de Verona: tùto, par ‘n‘incóntro, che nó ghe n’ò mai visto de cónpàgni…! ‘N gran momento de amicìssia, de vólérse bèn, ma, ànca de cultura de cusìna veronese, réso ‘légro da mùsica e piante, có’ ‘l só’ bèl vérde, ‘n mèzo a la strada, che, vàrda ‘l particolàr, l’éra séràda, ‘na vòlta tanto, par l’ócasiòn, al malìngréto tràfego de tùti i giorni… ‘Nsòma: ‘n’organizassión, che più parfèta de cusìta, nó la pódéa èssar…! Sémo restà ‘ncantàdi… ‘Na vèra béléssa…, ‘iùtàda dal tempo, che, par fortùna, nó l’a fàto ‘na góssa de àqua! Ma, “Leo” l’a vólù fàr ‘l mèio, ch’el pódéa e, sempre parché tùto, ‘l fùsse ‘nprontà a la tradissión de Verona, l’a pórta, sùle tàole – pareciàde da sióri, có’ i só’ càlici, adàti a degustàr ‘n straórdenàrio vìn de Córvìna déla Valpanténa – piàti, al dì de ancó, desméntegàdi o scónossùdi, ma, dai gusti, che sólo ‘na vòlta, se pódéa parmétarse. S’a scóminsià – è-lo che récòrdo, che la còsa la fa révìvar ‘n té la ménte! – có’ ‘n antipasto de salàme, có’ pólènta brustolà, cómpagnàdo da péaróni sóto azédo, par continuàr, có’ ‘na “pasta e fasói”, caratarìstica del Rión veronese dei Filipìni, talmente ligéra e gustósa, che al giorno de ancó, se nó fùsse sta par Leopoldo, se sé la sarìa sògnà, par fénìr có’ ‘n ecéssionàl piàto de “carne de mùsso ‘n ùmido”, có’ quéla pólènta, bèla mòla, che lè sta ‘na maravèia…! Ci sa, se capitarà ‘n’antra vòlta, de pódér gustàr ‘na ròba cónpàgna…! ‘N sóstànsa, caro Leopoldo, s’a tratà de ‘na bèla festa – dirìa, la Tó’ festa – ò tànto amiràdo ànca le Tó’ aparissióne, có’ tanto de tricòrno, có’ le piùme, e de ‘légànte vélàda vénéssiàni, che Te parèi tanto bòn…! – festa che la gh’è piasù a tùti e che, sta sécùro, l’a réinverdì, nei ospiti, tanto sènso de veronesità, ‘n un anbiénte sapientemente parecià, ànca par créàr amicìssia e cordialidà. Complimenti, de tùto cór, a ‘n Òmo, che’l àma assè Verona e le só’ tradissióne!
Pierantonio Braggio