Gran lòde a la “Cómpagnia Téatràl Giorgio Tòtola”, Verona.

Sarìa scórèto e scóntento, se nó dizésse che ò assistì, có’ gran piasér, la séra del 24 de agosto 2018, ne l’austriaco Arsenàl de Verona, a la comèdia, pròpio ‘n unicum, che nó ghe n’è de compagni, dal titolo Tónìn Bèllagrazia, info@compagniagiorgiototola.it. Nó gh’è che da congratulàrse de ménte e de cór, sia par i Atóri, sia par i dialoghi, sia par la straordinaria naturaléssa dei movimenti de ogni ‘ntèrprete, sia par la vénéssiàna elegansa dei comportamenti, sia, ‘ncóra, par i straordenàri costumi: un tùto, che ‘l fazéa sì, che mé paréa de èssar a Vénèssia, ‘nsième a l’avocàto Carlo Goldoni… ‘Nterprèti, tùti de gran statura, ànca se, parmetìme, nó pòsso nó sótóliniàr l’ecessiónàl bravura – e ci-è-lo, che nó l’è sta bràò ? – del ‘lustrissimo siór Tonìn Bellagrazia e de Arlechìn Batòcio, che mèio de cusì, nó i avarìa pódù èssar stàdi. Ma, ò apressà tanto ànca la Beatrice, la Colombina, l’Eleonora, la Rosaura, Brighella, Fabrizio, Florindo, ‘l Musico e Ottavio… Dìgo questo, parché, ‘n stó mondo, ‘n dó dòmina la superfissialidà, le stupidàde, le crétinàde, strambéssi e altro de pézo, tanti i-è bravi sólo parché l’è la publiçità, che la li sbàndiera, ma, ghe n’è póchi – come Vuàltri, de la Compgnìa Giorgio Totola, che, laóràndo par gnénte, ‘n silènsio, cò’ passiènsa e có’ passión, paràltro, de drìo a le quinte – che i g’a quéle dòti e quél zéo ecessionài, come l’è nel caso Vostro, e che i dóvarìa ricévar grande lòde e réconóssiménto. La Vostra òpara, cari Atóri, la porta ‘n séna tradissióni, storia e cultura. E, po’, répèto: vardàndoVe, ‘scóltàndoVe, mé paréa de èssar ‘n un campiél de la Vénèssia de Carlo…, ‘nsiéme, magàri, àle sióre màscare, che, ‘n ogni fébràr, le fa révìvar le càle e la Piassa San Marco… Mé dìgo, che végnarò a védarVe ‘n’àntra vòlta, parché, zà, la Vostra cómedia, “ ‘la xé ‘na maravéggia’ “…! La còsa l’è sta, po’, ‘ncóra più ‘intéressànte, ànca parché mi séra amìgo de Tòtola – mé lo récòrdo ‘ncóra, póarìn – quando ‘ndàvimo a scóla, da butéléti, e po’ parchè avéa cónóssùdo bèn ànca só’ Papà, che l’incóntràva, a la césa de la Térnità…
Fòrsi, ò scrìto màssa ròbe, ma, credìme, merité tanto, tantissimo… Complimenti! Nó g’ò dùbio che continuarè su sta strada, ànca par far savèr àla zènte, che Goldoni l’éra e l’è ‘l comediògrafo, spécio spontaneo de la reàl situassión dei tempi de la Serenissima, de la só’ zénte à la bòna, de la só’ vita semplice e serena, e che comédie, scrìte da lù, ‘n un dialéto, che l’éra e l’è ‘na véra e pròpia léngua, e ‘nterpretàde òtimamente da Vuàltri, come “Tónìn Bellagrazia”, ormai, nó se ghe ne véde più de cómpagne…
Pierantonio Braggio